دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

صفحه اصلی / دومین همایش دوسالانه پژوهش های نوپدید در حسابداری،مالی و مدیریت

تصمیم‌گیـری ترکیبـی انسان-هوش مصنوعـی در عصـر کلان داده: فرصت‌ها، محدودیت‌ها و مسیرهای تحقیقاتی آینـده

نویسندگان :

هادی قوسی حسین آباد¹ بهار براری² محمد مزینانی³

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب 3- دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

کلمات کلیدی :

هوش مصنوعی،تصمیم گیری ترکیبی،کلان داده،هم افزایی انسان-هوش مصنوعی،سیستم های اجتماعی-فنی

چکیده :

این مقاله یک مرور روایی است که به بررسی موضوع تصمیم‌گیری ترکیبی انسان-هوش مصنوعی به عنوان یک استراتژی محوری در عصر کلان‌داده می پردازد . این رویکرد با تلفیق مهارت‌های شناختی انسان (مانند شهود، درک اخلاقی و آگاهی زمینه‌ای) با توان محاسباتی هوش مصنوعی (پردازش حجم عظیم داده‌ها و کشف الگوها) عمل می‌کند. ریشه‌های مفهومی این موضوع به نظریه عقلانیت محدود بازمی‌گردد و با ظهور کلان‌داده‌ها در حال تکامل است. این مقاله با اتخاذ یک رویکرد انتخابی و مبتنی بر تئوری برای شناسایی و گردآوری منابع علمی با هدف ارائه یک ترکیب تفسیری و نقادانه به رشته تحریر درآمده است. یافته های کلیدی نشان می دهد که سیستم‌های ترکیبی در محیط‌های پیچیده و غنی از داده، برتری عملی نسبت به اتکای صرف به انسان یا هوش مصنوعی دارند. یافته‌ها از این حکایت دارند که کلان‌داده‌ها زیربنای تحلیل‌های تجویزی بلادرنگ را فراهم می‌کنند، در حالی که عامل انسانی نقش حیاتی نظارت نهایی را برای اطمینان از انطباق با ارزش‌ها و ملاحظات اخلاقی ایفا می‌کند. این هم‌افزایی در بخش‌هایی مانند بهداشت (تشخیص دقیق‌تر)، صنعت (زنجیره‌های تأمین تاب‌آور) و امور مالی (تشخیص تقلب) نتایج عملی قابل اندازه‌گیری به همراه داشته است. همچنین یافته ها، گذار از ابزارهای صرفاً پشتیبان به سمت همکاری‌های چندعاملی پویا را نشان می‌دهد. با وجود مزایای عملکردی، بررسی ها بر چالش‌های پایداری تأکید دارند. نگرانی‌های اصلی حول محور اعتماد، شفافیت (معضل جعبه سیاه) و ریسک اتکای بیش از حد به توصیه‌های الگوریتمی متمرکز است. همچنین نقدها به غفلت از انتشار سوگیری‌ها از طریق کلان‌داده‌ها در مدل‌های ترکیبی و فقدان تحقیقات مقایسه‌ای در زمینه‌ها و ساختارهای سازمانی متفاوت اشاره دارند. با بررسی های صورت گرفته و مرور ادبیات، این نتیجه بدست می آید که تصمیم‌گیری ترکیبی از یک مفهوم نظری به سمت یک پارادایم عملی بالغ در حال سیر و تحول است که دقت و کارایی را بهبود می‌بخشد. با این حال پتانسیل کامل آن منوط به رفع چالش‌های اجتماعی-فنی باقی‌مانده است. تحقیقات آینده باید بر مطالعات طولی برای بررسی تکامل اعتماد، تحقیقات مقایسه‌ای در زمینه‌های اقتصادی-فرهنگی متنوع (به ویژه شرکت‌های کوچک و متوسط) و تعمیق مدل‌های اخلاقی و کاهش سوگیری تمرکز کند تا اطمینان حاصل شود که این همگرایی قدرتمند به عنوان عاملی برای توانمندسازی پایدار انسانی عمل خواهد کرد.